Meer nieuwtjes ontvangen? Ontvang CHI! gratis in je mailbox
Gratis CHI! magazine in je mailbox

Page content

Over castreren deel 1; waarom wel of niet castreren?

Over castreren deel 1; waarom wel of niet castreren?

In deze serie vertel ik jullie over mijn ervaringen met castratie. Ik hoop dat jullie dit kan helpen om een juiste keuze te maken als je nadenkt om je hondje te laten castreren.

Ik weet nog heel goed dat de fokster van Bruce tegen mij zei dat ik hem wilde laten castreren ik dit moest doen voordat hij 1.5 jaar werd. Ze gaf aan dat dat belangrijk was aangezien anders zijn karakter zou kunnen veranderen. Ik had op dat moment nog geen moment nagedacht over of ik hem überhaupt wilde laten castreren en besloot het gewoon aan te kijken.

Altijd al heb ik castratie iets geks gevonden. Je ‘ontbalt’ een man. Hoe moet hij zich daarna wel niet voelen?! En zou hij door andere hondjes nog wel als vol worden aangezien? Of is het daarna een beetje het halve mannetje die er eigenlijk niet meer bij hoort? Zoiets als dat ene jongetje uit mijn vroegere klas die altijd nogal kleurrijk werd aangekleed door zijn moeder en daarom niet echt bij het groepje hoorde? I know, dit is een hele menselijke benadering. Wel precies hoe ik over castratie dacht.

Dat begon een beetje te veranderen toen ik Bruce tegen de achterpoot van een grotere hond aan zag rijden. Bruce was denk ik een half jaar oud en ging in die tijd drie maal per week mee met de uitlaatservice. Hij liep dan als een echte vent in het groepje met de grote honden. Daarnaast ging ik meerdere keren per week met hem naar de hondenspeeltuin in Rotterdam. Honden was hij gewend en eigenlijk waren er nooit problemen mee geweest. En opeens was het daar. Erachteraan en hop! Rijden dat hij deed! Bekkie open, piel eruit. Getver! De grotere hond negeerde Bruce en schudde hem van zijn poot af. Bruce trok zich er niets van aan en klom gewoon weer op de achterpoot. Het hondje in kwestie was een volwassen husky dus je kan je vast wel een voorstelling maken van hoe gênant het hele tafereel eruit zag. Ik heb altijd geleerd dat honden elkaar heel goed kunnen corrigeren en hield mij afzijdig. En ja hoor, op een gegeven moment stopte het. Gelukkig maar.

De eigenaresse van de uitlaatservice is ook kynologe (hondengedragstherapeut) dus ik besloot aan haar te vragen wat ik van dit gedrag moest denken. Zij gaf aan dat hij geslachtsrijp aan het worden was en dat hij dan nog wel eens zijn grenzen kan gaan opzoeken. Rijden op een hond hoeft niet persé iets sexueels te betekenen, het kan ook gewoon te maken hebben met een plaats vinden in de rangorde. Een reu die hogerop wil komen doet dit door letterlijk hogerop te gaan (erop rijden dus). Ze raadde mij aan het aan te kijken omdat het vaak ook wel weer minder kan worden. Tijdens het uitlaten had hij het ook al een paar keer geprobeerd maar zodra een hond een knauw gaf stopte het.

De maanden erna merkte ik eigenlijk weinig verschil. Ik heb me op zo veel momenten gegeneerd voor het gedrag van mijn hond. Vooral als hij stopte met rijden op een hond maar daarna nog rijbewegingen in de lucht maakte. Dat moment dat je hem op een gegeven moment van een hondje af besluit te trekken omdat het baasje van die andere hond zich dood irriteert. Terwijl ik weet dat honden dat zelf horen te corrigeren. Maarja, wat doe je als het desbetreffende hondje geen reactie geeft en het baasje je aankijkt alsof ze je eigenlijk iets aan wil doen? Juist, jouw hond er af halen dus. Afleiden, naar de andere kant van het veld lopen, oefeningen doen. En zucht… daarna rende hij gewoon weer terug naar het hondje.

Toen hij naast zijn rijgedrag ook steeds vaker last kreeg van pus aan zijn piel begon ik mij af te vragen of ik toch niet eens na moest gaan denken over castratie. Vooral toen meerdere mensen zeiden ‘Ja, z’n ballen moeten er gewoon af dan is het klaar met dat rijden’. Ik voelde mij toch een beetje opgelaten en zei dan altijd dat ik daar al over aan het nadenken was. Terwijl ik het eigenlijk gewoon niet wilde! Hopen dus maar dat dit een fase was die vanzelf over ging.

En ja, tot mijn grote verbazing was het rijgedrag tegen de tijd dat hij 2 jaar oud was zo goed als over. Soms een teefje die blijkbaar erg lekker ruikt, maar niet meer die eindeloze rijsessies. Ik hoopte dat dit te maken had met dat hij volwassen was geworden. Geen puberteit meer, geen gierende hormonen, gewoon stabiliteit. Heerlijk!

Helaas tot even geleden. Ik merkte dat hij weer steeds vaker hondjes in het vizier kreeg en zelfs toen Bruce ging logeren bij de oppas kreeg ik te horen dat hij een heel weekend had geprobeerd op een teefje te klimmen. Hij had de eerste dag niet gegeten en wilde niet spelen. Nog altijd had hij regelmatig een puspiel en ook werd zijn gedrag naar andere reuen heftiger. Feller werd hij en regelmatig had ik een hondje bij me die in de lijn hing. Ook viel het mij op dat ik, zodra er ergens een teefje rond had gelopen, eigenlijk niet meer wilde plassen maar alleen maar gefocust was op dat specifieke geurtje. Dat leek me niet helemaal de bedoeling.

Zoals ik zei was ik helemaal niet van plan Bruce te laten castreren. Toch is mijn beeld van castratie veranderd. Ik heb zo veel mensen gesproken die aangaven dat hun reu na de castratie zo veel rustiger werd en dat het extreme felle er vanaf ging. Zelfs de gedragstherapeut gaf aan dat castratie nu een serieuze overweging moest zijn. Dat, samen met de komst van ons tweede hondje Zoë, heeft mij ertoe gebracht dat ik besloot Bruce wel te laten castreren. Ik wil niet dat hij soms zo gefocust wordt op andere hondjes dat zijn hoofdje hem niets anders kan zeggen dan ‘rijden rijden rijden’ en dat hij buiten volledig van de kaart kan zijn omdat een teefje ergens heeft geplast.

Jullie voelen hem al aankomen. Ik pakte de telefoon en maakte een castratie afspraak bij de dierenarts.

Wordt vervolgd…

Comment Section

2 reacties op “Over castreren deel 1; waarom wel of niet castreren?


Door Mireille op 14 juli 2018

Hoi Ester & Bruce,
Heel herkenbaar Ester zowel de vraag “wel of niet castreren”, het is natuurlijk ook een keuze die je maakt voor je reutje die onomkeerbaar is, en daarom ook zo lastig om te nemen voor je hondje. Jou verhaal hoe je het hebt geschreven vind ik een perfect voorbeeld en mooi verteld Ester heb het met een glimlach en een frons gelezen, heel herkenbaar denk ik voor iedereen die een reutje heeft loopt vroeg of laat met deze vraag rond, en iedereen die een reutje had herkend ongetwijfeld haar/zijn eigen reutje wel in jou verhaal, ik i.i.g. dus wel, ik had een reutje mijn allerliefste schatje met een ego zo groot als de grootste “pitbull of, herder” hahaha, en luisterde met vlagen als hij het weer op z’n heupjes had helemaal niet meer, kon ik ook aan hem zien oortjes achteruit gedraaid, zijn kopje opgeheven en voor uitkijkend met opgeheven staart liep hij dan in een versnelde gang gewoon heen waar hij heen wilde en kon ik roepen wat ik wilde, en hij ging zelfs nog net iets sneller lopen als ik hem achterna ging/moest dan natuurlijk heel irritant vooral als je op het strand loopt en je je reutje echt kilometers achterna moet gaan omdat ie een lekker luchtje achterna gaat en je hem dus net niet kunt inhalen hahaha, tsja ik lach er nu om maar op z’n moment is dat natuurlijk helemaal niet grappig.
Mijn reutje wilde ook altijd winnen of de baas spelen, gewoon spelen deed hij niet hij dook altijd naar de achterkant van een ander hondje of hond, en ging dan (bij andere reuen ze uitdagen voor een plas wedstrijdje waarbij hij als hij de kans kreeg het liefst ook tegen een been van het baastje van de andere hond wilde aanplassen, tsja zulk gedrag schaam je je dus gewoon totaal en sorry of oeps wat doet hij nu zeggen is in sommige situaties (op een strand met laarzen aan vonden mensen het vaak niet leuk natuurlijk maar tsja even de zee in en ’t is weg, een ander verhaal is het natuurlijk ergens in de stad.
Nu zullen sommige van jullie die dit lezen wellicht denken aanlijnen die “pisvlek”maar zo erg was het nou ook weer niet hoor hij deed dit NIET bij iedereen of constant, hij plaste en heeft ook nooit in huis geplast, en 99 van de 100 x ging het buiten ook gewoon goed, ik heb het dus nu even over die keren dat hij ineens wegens een luchtje wellicht zulk gedrag ging vertonen.
Ik heb de eerste 4 jaar bijna geen last gehad met hem ermee, hij werd wel want dat is waar, dat je een reutje of geld ook volgens mij met katers!! dat als je geen intentie hebt met je reutje te gaan fokken, je hem i.i.d. het beste voor volwassenheid kunt/moet laten castreren, want dat heeft zeker invloed op z’n karakter de rest van zijn leven, jong gecastreerde reutjes zijn speelser, rijden niet zo vaak op van alles (meestal!!) en luisteren beter, zijn rustiger en minder dominant (meestal!!) daar zijn ook uitzonderingen op hoor, nadeel is toch ook dat je reutje minder pittig is en dat het lijkt of hij aan de antidepressiva’s zit of zo hahaha minder geintresserd, slaapt meer, wordt ook vaak wat dikker toch, en tsja, tsja. tsja, . . Ik heb mijn reutje laten castreren met 7 jaar, omdat dat eigenlijk moest, hij was OVERSEXT , ja dat zei de dierenarst ik had daar ook nooit van gehoord, maar het bleek dus dat hij dat de Kermis er was hij dus naar z’n Tabberd caravan was ontsnapt en het daar had gedaan met een Kermis FiFi, ( hij had nl. nog NOOIT gedekt eerder!!) , en daar scheen hij NIET meer overheen te komen, gedracht, hij wilde enkel maar ontsnappen, en was doodongelukkig, ik heb eerst geprobeerd dat oversext eruit te halen (op advies als mogelijkheid van dierenarts) met een “simulatie castratie prik”, z’n prik onderdrukt de testosteron en kan helpen om de reu weer uit z’n oversexte staat”zo noem ik het maar even, te halen.
Nou mijn reutje werd er doodziek van of zo oogde hij wilde helemaal nis meer was een schim van zichzelf en lag enkel nog maar zielig in z’n mandje, . . dat doe ik dus ook nooit meer, na maand of 2 kwam het gedrag ook gewoon weer terug, en heb ik besloten hem te laten castreren.
Na de castratie is hij weer zichzelf geworden, maar toch ook weer anders weet niet zo goed hoe ik het moet zeggen, maar om kort te gaan kon het eigenlijk niet anders in mijn geval vanwegen dat oversext gedrag, en vond/was hem gecastreerd toch gelukkig niet een “watje” (“golden-retriever”achtige meesjok sul) geworden,
Dus tsja, castratie is definitief maar of uiteindelijk je reutje er ongelukkig van zou worden, of dat je reutje als je hem op jongere leeftijd al laat castreren hij z’n “jeugdige”karakter blijft behouden, durf ik niet te zeggen.
Hahaha, kan m’n verhaal niet teruglezen, maar hoop dat iemand er iets mee kan, wil i.i.g. Ester bedanken voor haar verhaal, bracht uiteindelijk bij mij enkel mooie herinneringen aan mijn reutje boven, die is helaas jaren geleden overleden met 17 jaar aan 3x teruggekeerde keelkanker. R.I.P. Terrie je was m’n jokertje <3
Mireille


Plaats een reactie


*