Meer nieuwtjes ontvangen? Ontvang CHI! gratis in je mailbox
Gratis CHI! magazine in je mailbox

Page content

Over castreren deel 1; waarom wel of niet castreren?

Over castreren deel 1; waarom wel of niet castreren?

In deze serie vertel ik jullie over mijn ervaringen met castratie. Ik hoop dat jullie dit kan helpen om een juiste keuze te maken als je nadenkt om je hondje te laten castreren.

Ik weet nog heel goed dat de fokster van Bruce tegen mij zei dat ik hem wilde laten castreren ik dit moest doen voordat hij 1.5 jaar werd. Ze gaf aan dat dat belangrijk was aangezien anders zijn karakter zou kunnen veranderen. Ik had op dat moment nog geen moment nagedacht over of ik hem überhaupt wilde laten castreren en besloot het gewoon aan te kijken.

Altijd al heb ik castratie iets geks gevonden. Je ‘ontbalt’ een man. Hoe moet hij zich daarna wel niet voelen?! En zou hij door andere hondjes nog wel als vol worden aangezien? Of is het daarna een beetje het halve mannetje die er eigenlijk niet meer bij hoort? Zoiets als dat ene jongetje uit mijn vroegere klas die altijd nogal kleurrijk werd aangekleed door zijn moeder en daarom niet echt bij het groepje hoorde? I know, dit is een hele menselijke benadering. Wel precies hoe ik over castratie dacht.

Dat begon een beetje te veranderen toen ik Bruce tegen de achterpoot van een grotere hond aan zag rijden. Bruce was denk ik een half jaar oud en ging in die tijd drie maal per week mee met de uitlaatservice. Hij liep dan als een echte vent in het groepje met de grote honden. Daarnaast ging ik meerdere keren per week met hem naar de hondenspeeltuin in Rotterdam. Honden was hij gewend en eigenlijk waren er nooit problemen mee geweest. En opeens was het daar. Erachteraan en hop! Rijden dat hij deed! Bekkie open, piel eruit. Getver! De grotere hond negeerde Bruce en schudde hem van zijn poot af. Bruce trok zich er niets van aan en klom gewoon weer op de achterpoot. Het hondje in kwestie was een volwassen husky dus je kan je vast wel een voorstelling maken van hoe gênant het hele tafereel eruit zag. Ik heb altijd geleerd dat honden elkaar heel goed kunnen corrigeren en hield mij afzijdig. En ja hoor, op een gegeven moment stopte het. Gelukkig maar.

De eigenaresse van de uitlaatservice is ook kynologe (hondengedragstherapeut) dus ik besloot aan haar te vragen wat ik van dit gedrag moest denken. Zij gaf aan dat hij geslachtsrijp aan het worden was en dat hij dan nog wel eens zijn grenzen kan gaan opzoeken. Rijden op een hond hoeft niet persé iets sexueels te betekenen, het kan ook gewoon te maken hebben met een plaats vinden in de rangorde. Een reu die hogerop wil komen doet dit door letterlijk hogerop te gaan (erop rijden dus). Ze raadde mij aan het aan te kijken omdat het vaak ook wel weer minder kan worden. Tijdens het uitlaten had hij het ook al een paar keer geprobeerd maar zodra een hond een knauw gaf stopte het.

De maanden erna merkte ik eigenlijk weinig verschil. Ik heb me op zo veel momenten gegeneerd voor het gedrag van mijn hond. Vooral als hij stopte met rijden op een hond maar daarna nog rijbewegingen in de lucht maakte. Dat moment dat je hem op een gegeven moment van een hondje af besluit te trekken omdat het baasje van die andere hond zich dood irriteert. Terwijl ik weet dat honden dat zelf horen te corrigeren. Maarja, wat doe je als het desbetreffende hondje geen reactie geeft en het baasje je aankijkt alsof ze je eigenlijk iets aan wil doen? Juist, jouw hond er af halen dus. Afleiden, naar de andere kant van het veld lopen, oefeningen doen. En zucht… daarna rende hij gewoon weer terug naar het hondje.

Toen hij naast zijn rijgedrag ook steeds vaker last kreeg van pus aan zijn piel begon ik mij af te vragen of ik toch niet eens na moest gaan denken over castratie. Vooral toen meerdere mensen zeiden ‘Ja, z’n ballen moeten er gewoon af dan is het klaar met dat rijden’. Ik voelde mij toch een beetje opgelaten en zei dan altijd dat ik daar al over aan het nadenken was. Terwijl ik het eigenlijk gewoon niet wilde! Hopen dus maar dat dit een fase was die vanzelf over ging.

En ja, tot mijn grote verbazing was het rijgedrag tegen de tijd dat hij 2 jaar oud was zo goed als over. Soms een teefje die blijkbaar erg lekker ruikt, maar niet meer die eindeloze rijsessies. Ik hoopte dat dit te maken had met dat hij volwassen was geworden. Geen puberteit meer, geen gierende hormonen, gewoon stabiliteit. Heerlijk!

Helaas tot even geleden. Ik merkte dat hij weer steeds vaker hondjes in het vizier kreeg en zelfs toen Bruce ging logeren bij de oppas kreeg ik te horen dat hij een heel weekend had geprobeerd op een teefje te klimmen. Hij had de eerste dag niet gegeten en wilde niet spelen. Nog altijd had hij regelmatig een puspiel en ook werd zijn gedrag naar andere reuen heftiger. Feller werd hij en regelmatig had ik een hondje bij me die in de lijn hing. Ook viel het mij op dat ik, zodra er ergens een teefje rond had gelopen, eigenlijk niet meer wilde plassen maar alleen maar gefocust was op dat specifieke geurtje. Dat leek me niet helemaal de bedoeling.

Zoals ik zei was ik helemaal niet van plan Bruce te laten castreren. Toch is mijn beeld van castratie veranderd. Ik heb zo veel mensen gesproken die aangaven dat hun reu na de castratie zo veel rustiger werd en dat het extreme felle er vanaf ging. Zelfs de gedragstherapeut gaf aan dat castratie nu een serieuze overweging moest zijn. Dat, samen met de komst van ons tweede hondje Zoë, heeft mij ertoe gebracht dat ik besloot Bruce wel te laten castreren. Ik wil niet dat hij soms zo gefocust wordt op andere hondjes dat zijn hoofdje hem niets anders kan zeggen dan ‘rijden rijden rijden’ en dat hij buiten volledig van de kaart kan zijn omdat een teefje ergens heeft geplast.

Jullie voelen hem al aankomen. Ik pakte de telefoon en maakte een castratie afspraak bij de dierenarts.

Wordt vervolgd…

Comment Section

0 reacties op “Over castreren deel 1; waarom wel of niet castreren?

Plaats een reactie


*